REPAT story 1: HET NEDERLANDSE PLATTELAND

Ik was dolgelukkig toen ik hoorde dat ik aan het werk kon bij de gemeente Landerd, dat bestaat uit drie kerndorpen, namelijk Zeeland, Schaijk en Reek. Uitgeleend door de VVV voor vier dagen om een toerisme ambtenaar te ondersteunen. Niet zozeer het dorpse sprak me aan, maar het feit dat al deze dorpen omgeven zijn door het grootste, aaneengesloten natuurgebied van Brabant, gaf me de chill. Dat er ook nog wilde dieren in het natuurgebied lopen, dat ik mensen ken in het gebied, en dat mijn overgrootmoeder, de latere kokkin van de beterer burgerlijke keuken, uit een nabijgelegen dorpje kwam, veroorzaakte de extra impuls voor een absolute 'geluksbeleving'. Een job aansluitend bij mijn professionele achtergrond, bestuurskunde en toerisme en alle extra assets ook nog eens vervuld.

Het is absoluut gezien helemaal geen afstand om naar de gemeente Zeeland in Brabant te rijden. In totaal 54 kilometer over de snelweg via Den Bosch, voor kenners ook wel 's-H genoemd. Een uurtje autorijden, helemaal geen probleem als je voor de files of er net na gaat rijden, wat ik meestal doe.
Maar als je auto naar de garage moet en een week lang kun je dus niet met je trouwe vierwieler naar je werk, moet je creatief omgaan met de mogelijkheden. Van achter mijn computer stelde ik me voor hoe fantastisch het zou zijn om op de fiets te gaan, 's morgens vroeg al, fietsend door de ontwakende natuur, het rijp nog op het gras, de eerste zonnestralen tegemoet. Hoe fris ik dan wel niet aan het werk zou kunnen gaan, en hoe fit ik over een paar maanden wel niet zou zijn! Snel werd mijn enthousiasme de kop ingedrukt. Fietsen mogen alleen buiten de spits - die van 6:30 tot 9:00 - duurt, mee in de trein. Dat betekent als ik in de ochtend aanwezig wil zijn, ik al om 6:00 met fietsje naar Oss moet treinen. Van daaruit is het een uur fietsen - weliswaar door al die prachtige gebieden - om naar de gemeente Zeeland te komen, waar het gemeentehuis in originele Bossche stijl staat. Een moment dacht ik: "Okay, dat kan ik doen, onderweg wat werk meenemen en ergens in een cafeetje een latte macchiato of een strakke espresso drinken om wakker te worden en wat tijd aan inlezen te besteden". Maar al snel realiseerde ik me dat er voor 11 uur niets open is in het gehele gebied. En om alleen in de natuur ruim een uur extra door te brengen, was me een lente-ervaring te veel.

Er bleef niet veel over dan met de bus te gaan. Op sommige tijden kun je in 1 uur en 10 minuten aankomen in Zeeland, met twee keer overstappen, in Oss en in Uden Busstation. Af en toe is er een net iets snellere optie in 1 uur en 7 minuten, waarbij je bij het ziekenhuis vlakbij Uden, Bernhoven, moet overstappen naar de buurtbus. Dat wilde ik wel een keer uitproberen. Toen mijn bus 305 aankwam bij het ziekenhuis, zag ik de buurtbus al staan. "Geweldig", dacht ik. We waren net een minuut te laat. De bus stopte achter de buurtbus, opent de deuren, ik ga naar buiten en vervolgens rijdt de buurtbus weg. "Ja", zei de chauffeur, "de senioren klagen hier altijd over de buurtbus, daarom wil de chauffeur nu precies zijn." Een soort chagarijnige, robotachtige stiptheid, die nergens op sloeg, was mijn idee. En dat om een stelletje senioren met zeeën van tijd tevreden te stellen. Ze konden toch even een minuut op hun rollator-blade gaan zitten, van hun natuurgebied met de frisse lucht gaan genieten, in plaats van meteen de buurtbuscentrale te gaan bellen dat ze 'al vijf minuten wachten oid'?

Over 20 minuten zou mijn overleg beginnen. Ik wilde niet te laat zijn. Het leek me belangrijk daar bij te zijn vanaf het begin. What to do? Ik liep naar het ziekenhuis, sprak één van de chauffeurs van de drie lege regiotaxibussen aan of hij me naar Zeeland kon brengen. Hij zei wat gestressed dat hij allerlei 'besteld vervoer' had van en naar het ziekenhuis en dat er geen andere mensen mee mochten rijden in verband met de 'veiligheid'. Ineens zag het ziekenhuis er niet meer prettig uit, allemaal nette aangelegde wegen, een rotondetje waar het verkeer netjes langs geleid werd met allemaal auto's waar maar een persoon als chauffeur in zat. En ik verlangde naar Berlijn, waar er altijd ergens een bus was die binnen een uur vaker reed, een U-Bahn die zeker overal drie keer per uur reed, meestal 6 tot 8 keer per uur. En waar mijn ervaring was dat mensen me als ik ergens 'vast' zat, gewoon naar een ander punt brachten. Ineens begreep ik weer waarom Nederland zo is zoals het is, waarom een 'groen' beleid nooit echt helemaal van de grond af kan komen, namelijk omdat de economie zo gigantisch vervlochten is met het veiligheidsbeleid. Daarom rijdt iedereen alleen in een auto, zelfs de regio taxibus kon om 'veiligheidsredenen' geen gezond uitziende blondine meenemen, maar alleen 'zieken en hun verwanten die besteld hadden via een systeem'.

De receptioniste van het ziekenhuis belde met het burgerlijke taxinummer, waar ze haar vertelden dat er pas over 45 minuten een taxi kon zijn. Verder bladerde ze door heel veel nummers en wenste me veel succes. "Over een uur gaat er weer een bus", zei ze. En verder: "Misschien is er iemand die richting Zeeland rijdt, waar je mee kunt rijden". Ik was haar dankbaar voor het idee, ineens was het Nederlandse platteland weer iets gezelliger. Ik vroeg haar het taxi-telefoonnummer, dat ze me gaf. Buiten vroeg ik twee automobilisten of ik mee kon rijden, maar het ging allemaal de andere kant op. Ik wilde me niet verder exponeren daar en besloot de taxicentrale te bellen. Die nam gelijk op en de dame aan de lijn antwoordde: "Geen probleem hoor mevrouw, over vijf minuten is uw taxi er!"

Een zware, cremekleurige Mercedes met joviale chauffeur bracht me naar het gemeentehuis in Zeeland, waar ik vijf minuten te laat aankwam. Weliswaar met een verhaal over zijn zelf gebouwde huis en het ontstaan van het regionale ziekenhuis Bernhoven, dat gratis land kon krijgen in Oss, waardoor het allemaal miljoenen goedkoper had kunnen zijn. Maar de Udense bevolking wilde het ziekenhuis dichterbij hebben, waardoor gekozen is voor de locatie tussen de twee plaatsen in. Nu ligt er een ziekenhuis aan een tweebanenweg met rotondetjes. Ik hoop werkelijk waar dat het megasnelle ambulancevervoer hierlangs snel genoeg in Uden en in Oss mensen met acute problemen kan vervoeren. De rekening voor de 7 minuten durende taxirit? Euro 25,14. Natuurlijk! Ook een taxichauffeur moet een huis, met tuin en kijk op het bos van het mooiste natuurgebied De Maashorst kunnen hebben.......

'To be Dutch' und die Nederlandse taal in Berlijn

Het is heerlijk als je ergens in de stad rondloopt en je hoort Nederlands. Inmiddels leef ik hier zo lang dat het Duits bijna vloeiend is geworden in het spreken. Het is de taal van de omgeving waar ik me inmiddels met gemak in beweeg. Als ik hier op straat dan een stelletje - het waren twee jonge studenten - hoor kletsen in het Nederlands, terwijl ze aan me voorbij lopen, dan is het net alsof een heel korte tijdmachine me even meeneemt naar een straat in Amsterdam, Tilburg of Groningen.
Die taal is om te koesteren, bij mij thuis de spreektaal, naast het Duits. Het is de taal waar ik mijn 'beelden' kan omschrijven, mijn humor in kan uitdrukken en waarin ik me thuisvoel.

Die taal is een gedeelte van mijn cultuur, van mijn manier me uit te drukken. En zo zijn er meer mensen die die Nederlandse taal prettig vinden. Er is in Berlijn een damesborrel waar wij als vrouwen onderling Nederlands spreken. Vijf euro in een potje naderhand, een typische Nederlandse manier om met geld en een gezellige avond om te gaan. Het zijn zo van die dingetjes die in mijn blauwdruk zitten, die meteen een 'aha-Erlebnis' geven.

Mijn vraag is of deze taal nu een 'subculturele taal' wordt of dat de taal als zodanig nog steeds een taal is van een souverein land in de Europese Unie. Wij Nederlanders zijn namelijk heel snel geneigd te zeggen dat we Frans, Duits en Engels beheersen. Vanuit het verleden was de Franse taal natuurlijk chic om te spreken in de Europese hogere kringen. Hier in Duitsland spreken we allemaal Duits omdat dat de taal van het land is, of omdat we hier ook nog familie hebben. Engels spreken we anno 2016 vanzelfsprekend omdat deze taal de wereldbusinesstaal nummer 1 is. En wij Nederlanders, zijn een handelend volk, daarom hebben we die multi-spraakvaardigheid allemaal in ons vaandel staan. Maar hoe zit dat nu met die Nederlandse taal?

Als we in Potsdam bijvoorbeeld een van de Schlösser bezoeken, dan krijgen ook de Nederlanders een audioguide die in een heel aantal Europese talen uitleg geeft over een van de paleizen van de Hohenzollern, maar niet in het Nederlands. Als je bij de Bundestag een Führung boekt, dan zijn die rondleidingen in tien Europese talen momenteel, maar (nog) niet in het Nederlands. Wel in het Deens (5,3 miljoen Deens sprekenden), Noors (5 miljoen Noors sprekenden) en Pools.

https://visite.bundestag.de/BAPWeb/pages/createBookingRequest.jsf

Klik hierbij op Führungen voor ausländische Gäste en klik dan onderaan de pagina op de talen waaruit je een keuze kunt maken. Het Nederlands staat hier (nog) niet bij. Waarom is dat zo?

Het gaat over de manier waarop wij met onze taal omgaan. Bij een rondje vragen aan verschillende mensen hoor ik regelmatig 'maar, wij spreken toch allemaal Engels, of Duits?'. De Nederlandse taal is voor veel mensen een taal geworden voor 'onder ons', een taal waarin een cultuurbesef wordt gedeeld. Maar het Nederlands is ook een taal van een souverein land. Hoe zit dat dan?

Het Nederlands is zelfs een grotere taal als we het Vlaams er bij nemen. Er zijn ruim 6 miljoen Vlamen in België die een goed ontwikkeld taalbewustzijn hebben over de Nederlandse taal, iets dat ik soms bewonder als Nederlandse. 'Nederlanders hebben niet zo veel zelfbewustzijn als het gaat over de Nederlandse taal', zeggen ze bij het gezelschap 'Onze Taal'. 'De Vlamen hebben een sterker taalbewustzijn omdat ze in hun eigen land ook een franstalig gedeelte hebben'. In dit land zijn de Vlamen al veel eerder geconfronteerd met de identiteit en de cultuur die aan de taal verbonden is, en hebben een issue gemaakt van de taal ten aanzien van de Fransen. Het is in sommige gevallen een eeuwigdurende taalstrijd geworden, maar met aan beide zijden een bewustzijn dat de taal belangrijk is voor identiteit, cultuur en zelfbewustzijn.

Inmiddels zijn er in Nederland bijna 17 miljoen mensen die hun zaken doen, naar school gaan en hun bureaucratie afhandelen in de Nederlandse taal. Het is een land met meer inwoners dan in Denemarken en Noorwegen samen. Met Vlaanderen erbij, telt het Nederlandstalige spraakgebied 23 miljoen mensen.

Veel mensen in Nederland spreken Nederlands, maar ook een andere taal zoals Marokkaans, Arabisch, Sranantango, Papiamento, Ewe, Akan of Bahasa Indonesia. Het grootste deel van de bevolking heeft het Nederlands 'aangenomen' als taal voor het dagelijkse publieke leven. Mensen die in Nederland geboren zijn met Nederlandse ouders, hebben over het algemeen Nederlands als moedertaal. Veel Nederlanders spreken Engels omdat op het voortgezet onderwijs, MBO, HBO en universiteiten, in deze taal onderwijs in sommige vakken wordt gegeven. Het Engels dat mensen beheersen is echter bij een kleine groep echt goed ontwikkeld. Afgezien nog van het Frans en het Duits. Het is een kleine groep die werkelijk vloeiend op diepere inhouden in kan gaan.

Waarom gaan wij zo bizar om met onze eigen taal? Waarom bestaat er een beeld van de 'Nederlander als talenmachine'? Is het niet zo dat dat beeld gewoon heel 'mooi' is dat wij een handelende natie zijn die mensen voortbrengt die 'moderne talen' beheersen en daardoor goed in de wereldeconomie passen. Het is een mooi beeld, dat ben ik met alle mensen eens, maar feit is dat veel mensen de 'moderne talen' niet op een niveau kunnen volgen dat ze ook werkelijk deel uit kunnen maken van die wereldeconomie. 

Er is een discrepantie tussen ons uiterlijk beeld, onze wens mee te gaan met de wereldeconomie en het feit dat we ons het beste uitdrukken in onze eigen moedertaal. Waarom hebben we zoveel moeite te zeggen dat het Nederlands een prachttaal is? De Vlamen hebben het misschien te verdanken aan de Fransen waar ze zich niet aan wilden aanpassen, maar vooral niet door wilden laten overheersen, dat ze hun eigen taalbewustzijn heel zelfbewust hebben ontwikkeld.

Waarom doen wij als Nederlanders toch zo moeilijk over onze eigen taal? Willen we Europees als een 'subcultuur' worden gezien? De Duitsers zijn momenteel in de Europese Unie bezig om hun eigen taal meer 'in the picture' te krijgen, het is tenslotte een land dat door haar economie een goede stoel aan de tafel verdient. Maar Nederland doet het toch ook niet slecht economisch gezien? Nog steeds zijn het Engels en het Frans de leidende talen wanneer er gesproken wordt in het Europees parlement. Als Nederlanders zijn wij gewiekst in het overleggen met andere grotere landen. We spreken op onderhandelingsniveau de talen van de partijen aan de andere kant van de tafel. Maar het is een klein percentage van de Nederlandse bevolking dat zich zo goed kan uitdrukken in een andere Europese taal om het overleg op Europees politiek niveau te kunnen volgen.

De Duitse Bundestag is een belangrijk politiek orgaan, ook voor de Nederlandse economie. We zijn een van de belangrijkste handelspartners van Duitsland met in 2014, een balans van 161 miljard euro. De Denen en de Noren hebben door de Bundestag al rondleidingen in hun eigen taal. Waarom de Nederlanders (nog) niet? Wat missen wij in ons zelfbewustzijn om te zeggen dat die Nederlandse taal daar ook thuishoort?

TO BE CONTINUED.....

Hate and love Berlin

En dan loop ik een gemiddeld iets groter kleedhok in bij het zwembad in Schöneberg, het Hans Rosenthal bad. Precies getimed had ik het deze keer, geen kind zou vandaag langer in het zwembad blijven dan half zeven, want om zeven uur had ik die dag de Skype afspraak voor hun vriend in Ierland gepland. Dus swoepsie woeps in het kleedhok waar ik me dan relaxed na een heerlijke douche kon gaan aankleden, haren kammen, klitten eruit halen terwijl ik in de spiegel er op lette dat het haar niet zou gaan splijten. En daar begon het............
'Nein, ich gehe hier nicht weg', hoorde ik een mannenstem ongeveer vijf meter verderop hard zeggen.
'Männer gehören hier nicht', zei een zachte vrouwenstem dwingend.
'Ich muss hier sein bei meiner Familie', zei de mannenstem een octaafje hoger. 'Wir sind zur vier, meine Frau kleidet sich gerad an, meine Tochter muss ihre Kleider anziehen und diese drei und ein halb Wochen alte Baby kann ich hier nicht alleine lassen'.
'Aber Sie gehören hier nicht, es ist die Regel das Männer einen eigenen Abteil haben', besliste de vrouwenstem een beetje bozer dan daarvoor.
Voor de man was er iets bereikt. Als het hier zou gaan om een atoomcentrale, dan was hij het type die zich nu vast zou maken met kettingen aan de rails om vervolgens de sleutel in het nabijgelegen riet te gooien. De goede zaak, de kinderen in dit geval, maakten hem bijna tot een engagements-slachtoffer. Zijn positie was laag bij de baby op de grond. Ik keek nu om de deur heen en zag het tafereel. De vrouw met een mob in haar hand, ietsjes te gezet, Turkse afkomst vermoedde ik, was niet van haar point af te brengen. 'U moet hier weg', ze bleef beleefd, maar ze ging niet haar manager erbij halen.
De man werd steeds kwader, hij stelde nogmaals dat hij bij zijn familie hoorde, en dat hij 'erst meine Tochter abtrockne, dann meine Frau begleite und die Baby bewache, und danach erst weg gehen konnte'.
De vrouw ging weg, of ze haar manager erbij ging halen, bleef voor mij onduidelijk. Ik liep door het tafereel heen en zei: 'Es ist bestimmt nicht an ihren Baby vorbei gegangen was da alles über den Kopf hinweg geht. Die wird sich da später nicht mehr über aufregen. Die wählt einfach Moslima und Christen zu werden'.
Ik geloof dat de eerste woorden van mij eentje teveel waren voor de goede (overigens zeer sportief uitziende) man. En ik kan het me ook voorstellen. Ik kan er alleen niet veel aan doen, met een gevoel voor drama en een gebrek aan een plotsklaps theater, overkomt het me regelmatig dat ik een scene zie, waar ik gewoon even aan deel wil nemen en dan weer weg wil zijn. Het is heel goedkoop theater voor anderen en ik kom ook aan mijn trekken. De vrijheid van meningsuiting is dan voor mij weer even vervuld.
De goede (hij was echt aantrekkelijk, so wie so zijn mannen die hun ziel net aan de verdediging van 3,5 week oud leven geven, totaal verrukkelijk) man richtte zijn ietwat dodende blik op me. En ik kon niets anders dan denken dat de natuur dit type schepsels maakt en dat het fantastisch is.
Ik was al uit het tafereel om mijn rol van gewone voorbijganger weer op me te nemen, en mijn kleine Spaß te relativeren. Ik kwam weer terug en zei: 'Ich hoffe es ist gewünscht das ich als Zeuge meinen Spaß äussern kann? Das muss in der Zukunft doch auch so bleiben'.
En ineens had de goede man zijn houding verandert, alsof hij me ineens waarnam, en hij lachte me toe. En ik werd bijna ter plekke pardoes verliefd.
Hij wendde zich weer tot zijn baby en ik zag voldoende ruimte me uit de voeten te maken. Voor mij was de scene ten einde. Ik had iets beleefd wat gewoon zo leuk was. Hier kon ik de terugreis met mijn eigen oogappeltjes weer goed mee doorkomen.
Het Hans Rosenthal bad heeft als voordeel dat je je schoenen moet uitdoen als je naar de kleedhokken loopt. En bij de föhns kun je dan je voeten afdrogen en je schoenen aantrekken. Ook daar was nog even tijd voor een kort contactje. Een italiaanse dame die iets had meegekregen van het harde gepraat van de 'dame met mob' en de 'aantrekkelijke vader'. Zij vond het een aanstekelijk verhaal. En dat verhaal werd weer een aanleiding het te hebben over 'the young fathers'. 'Whenever they just have seen a birth, you know', zei ze net een beetje te hard, 'then they are not relativating anymore, just like torro's they are when someone comes to the baby'. Ze scheen er heel wat over te weten. Met grote expressieve ogen vertelde ze over vaders die ik nog nooit had ontmoet, die ervaringen hebben waar ik me slachtscenes bij kon voorstellen. 'Some of them can not work anymore', zei ze met een ietwat rauwe stem. 'They first need half a year of relaxation, they have a problem to see their wives and can really not take care for the child, it's regressiveness'. Ze maakte het helemaal levendig voor me, ik zag half 'out-geknockte' mannen voor me, die een half jaar lang de 'couch' niet meer af komen van de doffe ellende. Het moet ook echt wat zijn voor die arme mannen, lijven van die lieven die uit elkaar gescheurd lijken te worden, schreeuwende, hulpeloze creaturen die geproduceerd worden op dat moment, en dan ook nog de verantwoordelijke en op dat moment blijste man van de wereld te moeten zijn.
De goede man die ik vandaag had ontmoet had echter een andere vorm van reactie, die was doorgeslagen in de zorg voor baby, klein kind en moeder en zag hier niet meer de mogelijkheid pro-actief te handelen. Hij had ook kunnen zeggen: 'Hey liefje (tegen zijn vrouw), hier heb je je dochter, ik neem baby en loop even weg, de schoonmaakvrouw en ik hebben een cultureel probleempje en ik respecteer haar, tot later schatje'.
Op het moment dat de Italiaanse en ik ons begonnen te onderhouden over de beschermdrift van de 'heerlijke vader', kwam hij eraan. Krachtig het babybuideltje vasthoudend, achter vrouw en dochter met kletsnatte haren aan lopend. Met een vette knipoog gaf hij mij een soort teken dat hij mijn Späßchen op prijs had gesteld. De Italiaanse en ik keken elkaar lachend aan over alle bevallingsverhalen en verdwenen snel van het toneel. 

Coulissenlandschap

 

Als een ‘coulissenlandschap’ schermen telt, dan is er achter elke ‘coulisse’ een nieuw landschap bereikt? Of is een ‘coulissenlandschap’ de verbeelding van de onderaardse stromen van de ‘keiretsu’? De vrijheid van denken is een feit, je onttrekken aan maatschappelijke ellende een fictie?

Een kunstenaar wil geen vrijheid van meningsuiting, hij wil een ‘seelische’ vrijheid à priori, te bereiken door een durvend dwalend gedachtensysteem. Sommige noemen het spiritualiteit, anderen intellectualiteit. Het eerste klinkt ruimer dan het laatste. Intellectuele gevoelens zijn mijns inziens nog nooit beschreven, maar raken toch een kant en een wal? Poëzie is intellectueel voornamelijk, anders nooit gevat door een kleine groep die het verheft? Graffiti is echter ook intellectueel eigendom. De grenzeloosheid van de taal en van de uitingsvormen geeft ons hand en voet om de wereld te betreden. Daarvoor hebben we alleen de durf nodig om te wandelen door die landschappen die opdoemen aan onze ziel. Met de voorname wetenschap dat achter elke coulisse een addertje zit dat onze geest en ziel wil ‘triggeren’, niet meer dan dat!

Berlin and publicity........

En dan ontdek ik dat ik bijzonder goed gelezen wordt met mijn blogs, tot in Rusland, Amerika, en Israel, etc..... Ik heb zoveel hits als ik niet had verwacht. Het geeft me een besef dat mijn blogs interessant zijn voor de tijd waarin ik leef. Daarom wil ik allereerst mijn jonge lezerspubliek bedanken voor het lezen van mijn verhalen over het leven in Berlijn. Het waren 41 blogs die ik in 4,5 jaar tijd heb geproduceerd.

Ze zijn zo goed gelezen, dat ik ze wil uitgeven als een boekje. Voor degene die nu mijn blogs wil lezen, is er dan een verleden van mijn blogs te verkrijgen via mij in een boekvorm.

Vanaf nu wil ik weten wie mijn verleden wil lezen, mijn eerste Berlijn ervaringen, die inmiddels door ruim duizend lezers gelezen zijn. Je kan je melden via mijn email adres en ik stuur je mijn blogs toe tegen een vergoeding.

Schrijven is een vak, een schrijver moet leven, de letters vloeien, de verhalen gaan door. De eerste serie is klaar, gelezen door een proefpubliek in Duitsland (Berlijn), Rusland, Nederland, Estland, Frankrijk, Israel, Amerika, Venezuela, Polen en nog een aantal landen. Meld u zich maar voor de eerste 41 als serie Berlijnblogs.

Vanaf nu een nieuwe serie!!!!!!!!!! Ik laat me feliciteren!!!!
Met liefde, de stadsschrijver!