Als een ‘coulissenlandschap’
schermen telt, dan is er achter elke ‘coulisse’ een nieuw landschap bereikt? Of
is een ‘coulissenlandschap’ de verbeelding van de onderaardse stromen van de
‘keiretsu’? De vrijheid van denken is een feit, je onttrekken aan maatschappelijke
ellende een fictie?
Een
kunstenaar wil geen vrijheid van meningsuiting, hij wil een ‘seelische’
vrijheid à priori, te bereiken door een durvend dwalend gedachtensysteem.
Sommige noemen het spiritualiteit, anderen intellectualiteit. Het eerste klinkt
ruimer dan het laatste. Intellectuele gevoelens zijn mijns inziens nog nooit
beschreven, maar raken toch een kant en een wal? Poëzie is intellectueel
voornamelijk, anders nooit gevat door een kleine groep die het verheft?
Graffiti is echter ook intellectueel eigendom. De grenzeloosheid van de taal en
van de uitingsvormen geeft ons hand en voet om de wereld te betreden. Daarvoor
hebben we alleen de durf nodig om te wandelen door die landschappen die
opdoemen aan onze ziel. Met de voorname wetenschap dat achter elke coulisse een
addertje zit dat onze geest en ziel wil ‘triggeren’, niet meer dan dat!
