Hate and love Berlin

En dan loop ik een gemiddeld iets groter kleedhok in bij het zwembad in Schöneberg, het Hans Rosenthal bad. Precies getimed had ik het deze keer, geen kind zou vandaag langer in het zwembad blijven dan half zeven, want om zeven uur had ik die dag de Skype afspraak voor hun vriend in Ierland gepland. Dus swoepsie woeps in het kleedhok waar ik me dan relaxed na een heerlijke douche kon gaan aankleden, haren kammen, klitten eruit halen terwijl ik in de spiegel er op lette dat het haar niet zou gaan splijten. En daar begon het............
'Nein, ich gehe hier nicht weg', hoorde ik een mannenstem ongeveer vijf meter verderop hard zeggen.
'Männer gehören hier nicht', zei een zachte vrouwenstem dwingend.
'Ich muss hier sein bei meiner Familie', zei de mannenstem een octaafje hoger. 'Wir sind zur vier, meine Frau kleidet sich gerad an, meine Tochter muss ihre Kleider anziehen und diese drei und ein halb Wochen alte Baby kann ich hier nicht alleine lassen'.
'Aber Sie gehören hier nicht, es ist die Regel das Männer einen eigenen Abteil haben', besliste de vrouwenstem een beetje bozer dan daarvoor.
Voor de man was er iets bereikt. Als het hier zou gaan om een atoomcentrale, dan was hij het type die zich nu vast zou maken met kettingen aan de rails om vervolgens de sleutel in het nabijgelegen riet te gooien. De goede zaak, de kinderen in dit geval, maakten hem bijna tot een engagements-slachtoffer. Zijn positie was laag bij de baby op de grond. Ik keek nu om de deur heen en zag het tafereel. De vrouw met een mob in haar hand, ietsjes te gezet, Turkse afkomst vermoedde ik, was niet van haar point af te brengen. 'U moet hier weg', ze bleef beleefd, maar ze ging niet haar manager erbij halen.
De man werd steeds kwader, hij stelde nogmaals dat hij bij zijn familie hoorde, en dat hij 'erst meine Tochter abtrockne, dann meine Frau begleite und die Baby bewache, und danach erst weg gehen konnte'.
De vrouw ging weg, of ze haar manager erbij ging halen, bleef voor mij onduidelijk. Ik liep door het tafereel heen en zei: 'Es ist bestimmt nicht an ihren Baby vorbei gegangen was da alles über den Kopf hinweg geht. Die wird sich da später nicht mehr über aufregen. Die wählt einfach Moslima und Christen zu werden'.
Ik geloof dat de eerste woorden van mij eentje teveel waren voor de goede (overigens zeer sportief uitziende) man. En ik kan het me ook voorstellen. Ik kan er alleen niet veel aan doen, met een gevoel voor drama en een gebrek aan een plotsklaps theater, overkomt het me regelmatig dat ik een scene zie, waar ik gewoon even aan deel wil nemen en dan weer weg wil zijn. Het is heel goedkoop theater voor anderen en ik kom ook aan mijn trekken. De vrijheid van meningsuiting is dan voor mij weer even vervuld.
De goede (hij was echt aantrekkelijk, so wie so zijn mannen die hun ziel net aan de verdediging van 3,5 week oud leven geven, totaal verrukkelijk) man richtte zijn ietwat dodende blik op me. En ik kon niets anders dan denken dat de natuur dit type schepsels maakt en dat het fantastisch is.
Ik was al uit het tafereel om mijn rol van gewone voorbijganger weer op me te nemen, en mijn kleine Spaß te relativeren. Ik kwam weer terug en zei: 'Ich hoffe es ist gewünscht das ich als Zeuge meinen Spaß äussern kann? Das muss in der Zukunft doch auch so bleiben'.
En ineens had de goede man zijn houding verandert, alsof hij me ineens waarnam, en hij lachte me toe. En ik werd bijna ter plekke pardoes verliefd.
Hij wendde zich weer tot zijn baby en ik zag voldoende ruimte me uit de voeten te maken. Voor mij was de scene ten einde. Ik had iets beleefd wat gewoon zo leuk was. Hier kon ik de terugreis met mijn eigen oogappeltjes weer goed mee doorkomen.
Het Hans Rosenthal bad heeft als voordeel dat je je schoenen moet uitdoen als je naar de kleedhokken loopt. En bij de föhns kun je dan je voeten afdrogen en je schoenen aantrekken. Ook daar was nog even tijd voor een kort contactje. Een italiaanse dame die iets had meegekregen van het harde gepraat van de 'dame met mob' en de 'aantrekkelijke vader'. Zij vond het een aanstekelijk verhaal. En dat verhaal werd weer een aanleiding het te hebben over 'the young fathers'. 'Whenever they just have seen a birth, you know', zei ze net een beetje te hard, 'then they are not relativating anymore, just like torro's they are when someone comes to the baby'. Ze scheen er heel wat over te weten. Met grote expressieve ogen vertelde ze over vaders die ik nog nooit had ontmoet, die ervaringen hebben waar ik me slachtscenes bij kon voorstellen. 'Some of them can not work anymore', zei ze met een ietwat rauwe stem. 'They first need half a year of relaxation, they have a problem to see their wives and can really not take care for the child, it's regressiveness'. Ze maakte het helemaal levendig voor me, ik zag half 'out-geknockte' mannen voor me, die een half jaar lang de 'couch' niet meer af komen van de doffe ellende. Het moet ook echt wat zijn voor die arme mannen, lijven van die lieven die uit elkaar gescheurd lijken te worden, schreeuwende, hulpeloze creaturen die geproduceerd worden op dat moment, en dan ook nog de verantwoordelijke en op dat moment blijste man van de wereld te moeten zijn.
De goede man die ik vandaag had ontmoet had echter een andere vorm van reactie, die was doorgeslagen in de zorg voor baby, klein kind en moeder en zag hier niet meer de mogelijkheid pro-actief te handelen. Hij had ook kunnen zeggen: 'Hey liefje (tegen zijn vrouw), hier heb je je dochter, ik neem baby en loop even weg, de schoonmaakvrouw en ik hebben een cultureel probleempje en ik respecteer haar, tot later schatje'.
Op het moment dat de Italiaanse en ik ons begonnen te onderhouden over de beschermdrift van de 'heerlijke vader', kwam hij eraan. Krachtig het babybuideltje vasthoudend, achter vrouw en dochter met kletsnatte haren aan lopend. Met een vette knipoog gaf hij mij een soort teken dat hij mijn Späßchen op prijs had gesteld. De Italiaanse en ik keken elkaar lachend aan over alle bevallingsverhalen en verdwenen snel van het toneel.